Araw-araw akong umiinom ng kape, kahit pa kumpleto naman ang tulog ko. Kahit na sa totoo lang, hindi ko naman kailangan. 

Wala naman na talagang natutulong paminsan pero nasanay na lang siguro ako. 

Hindi mo naman na kasi talaga kailangan pero dahil nasanay ka na, paano mo nga ba bibitawan o iiwasan?

Kung titignan ang laman ng bag ko, maliban sa mga gamit na kailangan ko, maraming basura —balat ng kendi, mga papel na walang silbi, ballpen na wala namang tinta, etc. 

Hindi nalalayo sa buhay ko. 

Paano at saan nga ba ako magsisimulang itira lang sa sistema ko ay ‘yung mga bagay at taong kailangan ko lang talaga at hindi lang pakalat-kalat o basura? 

Nawawalan na naman ako ng gana sa buhay. Para bang sa dinami-rami ng ginagawa ko araw-araw, e wala naman akong napapala. Sinusubukan kong lumabas ng madalas kasama ang ilang mga kaibigan para naman matimplahan ang buhay ko. Masyado na kasing matabang. 

————————————————————————————————

Naririndi ako sa mga tanong ng mga bago kong nakikilala kung bakit “Malaya” ang ipinatatak ko sa likuran. Ang parati kong sagot e “Basta, maraming dahilan.” Tapos susundan nila ng “Siguro dahil nung nag-break kayo.” o ‘di kaya mga banat na sila lang naman ang tawang-tawa.

Pinipigilan ko na mag-isip ng masama sa kapwa ko pero totoo lang, ‘di ko talaga kinakaya na makipagsabayan sa sabaw ang laman ng utak. 

O dahil ang tingin din ‘ata sa’kin e mababaw akong tao? Sabagay, ano bang pakialam ko sa tingin nila sa’kin. Para namang nabubuhay ako nang dahil sakanila at sila ang pamantayan ng pagkatao ko. 

Hindi ko kailangang ipaintindi sa mga tao kung sino talaga ako. 

—————————————————————————————————-

Habang nagyoyosi ako kanina kasama ang isang katrabaho, may dumaang babae.

“May mga babaeng walang appeal e, ‘no?”, sabi ko. 

“Oo, parang ikaw.”, sagot niya. 

Para akong na-gangbang sa trabaho. Sabay-sabay akong ginahasa ng mga deadlines. ‘Di pa kasama ang meeting sa labas at mga tao na kailangang tawagan. Ni hindi ko na naalalang magpahid ng pulbo sa mukha o magsuklay man lang. 

Pero ‘eto ang pinaka-gusto kong eksena — na may bilang ako. 

Suspended ang isa sa pinaka-malapit kong kaibigan sa opisina. E mahabang kwento basta ang leksyon: ‘Wag na ‘wag magtitiwala sa kahit sino dahil punong-puno ng kabullshitan ang tao. 

Bakit nga ba kung sino pa ang mga inaasahan mong dedepensa sa’yo kapag nagkagipitan e sila pa ang manlalaglag sa’yo sa ere? 

Isa-isa nang tinatanggal ang mga malalapit sa’kin sa trabaho. Senyales na ‘ata ‘to na ako na ang susunod. 

Parati na lang bang walang tatagal sa’kin? 

Nilipat ako ng opisina dahil nag-iba na rin ang immediate boss ko. Kung kailan palagay na ako sa lugar, saka pa ako iaalis. Wala naman akong magagawa kundi sumunod na lang sa patakaran, hindi ba? Bale ngayon, pang-apat na araw ko na dito. Wala na naman akong makausap dahil tinanggal nang sabay-sabay ang mga tropa ko. Ayos lang sana kasi paratihan naman akong lumalabas. Pero ngayong araw, wala akong meeting. Wala rin akong kasabay kumain. 

Bumalik na naman ako sa umpisa. 

Sabay-sabay silang kumain sa isang mahabang table habang ako, nasa sarili kong station at nagkukunwaring hindi pa nagugutom. 

Para maginhawaan ako kahit paano, bumaba ako para mag-yosi. Sirain talaga ang mga elevator dito. Medyo matagal rin akong nagintay at halos patapos na rin ang break time. Dali akong sumakay pagkabukas ng isang elevator. Nasa ika-20 kaming palapag at halos lahat e hinintuan pero wala namang sumasakay. Atat na akong mag-yosi. Hinabaan ko pa ng kaunti ang pasensya ko. Nabigyan ako ng pag-asa nung nasa ika-pitong palapag na. Huminto ito do’n at biglang umandar ulit, ‘yun nga lang pabalik sa itaas. 

Bumalik na naman ako sa umpisa.