Parang nakatabi ko sa dyip kanina ‘yong ex ko na ilang taon ko ding nakasama.
Ang nakakatawa sa mga ganitong sitwasyon e ‘yun bang parang ‘di kayo nagkaroon ng relasyon. Sa tagal din ng pinagsamahan, nawala na lang bigla. Parang ‘di na magkakilala.
Sa totoo lang, isa siya sa mga nakarelasyon ko na gusto kong maging kaibigan. Pero siguro nga, nung natapos yung relasyon namin, nabura na rin ang espasyo namin sa isa’t isa.
Ka-chat ko yung dalawa sa mga dating nobyo. Ang ikinatutuwa ko, kahit paano e magkaibigan kami. Totoong magkaibigan lamang, a. Hindi yung Ex with benefits o Fucking ex.
May isa akong ex na hindi ko kaibigan. Ang kupal kasi. Hindi na nagbago. ‘Kalain mong pagsinungalingin pa ako para lang maging okay sila nung syota niya. Daming eksena sa buhay.
Kapag nakikita ko ang mga lumang larawan namin ng mga dating nobyo, may kakaiba akong nararamdaman. (Hindi libog.)
‘Yong hindi ko na maramdaman na minahal ko siya. Ni hindi ko na maalala lahat ng pinangarap naming magkasama. Hindi ko na maramdaman ‘yong sakit sa bawat araw na wala na siya. Na kahit anong pilit kong hanapin sa puso ko, wala na. Nakakatawa na lang na iilan na lang ang naaalala ko. ‘Yong pakiramdam na kaya ko pala.
Mabubuhay pa rin pala talaga ako kahit wala na siya.
Nakakatawa.
Napagdesisyunan kong istokeran ang mga ilang ex ko sa pamamagitan ng Google. Yung isa e na-isyu pa pala dito sa Tumblr nung isang taon. Hindi ko na lamang palalawakin pa ‘to dahil baka sabihin pa nila ng syota niya e hindi pa rin ako moved on.
Yung isa, may nakita akong Facebook account. Nabigla ako na yung ex kong ubod ng sama ng ugali, na pati lola niya na nag-aalaga sakanya e mimumura niya sa harap ko, na yung mga pinsan niyang mga bata e parati niya inaaway e ngayon, Chairfuckingman ng isang kids foundation!
Hindi ako makapaniwala. Walang himala sa taong ‘yun. Ano, paggising niya isang umaga, ‘yun na ang adbokasiya niya?
Halos gabi-gabi na lang nag-p-PM sakin sa Facebook at niyayaya ako uminom. Gabi-gabi ko rin siya tinatanggihan dahil una, ayoko. Pangalawa, ayoko talaga. Mahirap bang intindihin na ayokong makipag-inuman, ayoko uminom kasama siya?
Paulit-ulit e. Nakaka-bobo na. Dadramahan pa ako na kesyo ganun naman daw talaga. Oo, ganun talaga. Tatanggihan ko lahat ng gusto kong tanggihan. Ang kulit kasi. Ayoko ng makulit. Yung kulit na nakaka-bwisit?
Kung sasama ako sakanya, iisipin na naman nung iba na may ginagawa na naman kami. Isyu na naman. Saka, ayoko talaga. Matagal na akong walang interes sakanya.
Nalimutan ko na kung kailan yung huling beses na naisip kita. Sa dinami-dami ng dapat kong isipin bawat oras e hindi ko na natatandaan lahat, ‘di tulad noon. At oo, likas na ata talaga akong malilimutin. Lalo pa yung mga bagay na fumi-fade-out na sa buhay ko.
Nagising ako sa alarm. Pinatay ko at nakita kong may text ka. Natuwa ako. Natuwa ako na naalala mo ako. Ang natatandaan ko lang kasi nung huli kitang naisip e hindi mo na talaga ako naalala.
Tinext mo ako. Nanghihingi ka sakin ng quotes tungkol sa insecurities at commitment. Ang saya. Nagsisi ako sa ininvest kong tuwa. Pasalamat ka’t wala akong load kundi e aga-agang nag-away na naman tayo.
Alam mong ayoko ng GM.
May naramdaman akong kakaiba nung makita ko ang mga larawan mo. Napa-buntong-hininga ako. Naalala kita. Naalala ko tayo.
Ikaw yung chapter ng libro ko na uulit-ulitin kong basahin. Ikaw ang segment ng serye ko na wala akong sawang i-re-replay. Hindi ko pagsasawaan na ikwento yung love story natin.
Siksik. Punong-puno ng kwento. Nakakakilig. Pwedeng pang-chick-flick.
Ex.
Nakakagulat. Pagkalipas ng walong buwan e ngayon lang niya ako kinamusta. Binati ko din siya ng belated Happy Birthday. Ka-birthday niya ang Papa ko kaya hindi ko malilimutan.
