"You know, if people were generous enough to just give me warm hugs, I’d never feel alone. Or if people talked to me not because I’m lonely or whateversadreason, instead because they’d want to talk to me. If people stopped avoiding me because I tend to avoid and run away from people, I’d feel less alone. Or if I wasn’t so neglected before, I wouldn’t be afraid I would still be today. That’s why I always seem to seek attention."
Nabanggit ko na ba na mag-asawang Finnish ang mga boss ko?
Bale ngayong umaga, nakatanggap ako ng email mula sa lalaki kong boss. Communication Language ang subject. Sinabi niya do’n na English ang gamitin kong lengwahe sa emails bilang ‘yon din naman ang ginagamit namin dito sa opisina. Kahit pa daw sa emails ko sa mga Pinoy na boss.
Pakiramdam ko kasi binabastos ko sila ‘pag hindi ako naglalagay ng “po” o “opo” sa mga emails o texts ko sakanila. Nagiging Taglish tuloy. Para kasing hindi ako komportable na makipag-usap ng Ingles sa kapwa ko Pilipino.
